Miradas coma frechas

Ti dicías que aquilo morrera había tempo, concretamente ao longo do primeiro ano de chegar á cidade que logo farías túa. Perderamos as nosas horas de sol.
Eu xa desistira dende había demasiado dos rituais da aldea, dos desexos construídos no teu cuarto cheo de xoguetes; borrárase a pegada daquilo que ficaba nas zapatillas, aínda despois de que a miña nai me levara de volta para a casa.

Agora é case angustioso. Cara o final do solpor, o ruído do río comeza a subir até anegar o cuarto, chega aos pés da cama e os grilos fuxen cara as miñas sabas. A colcha azul sumerxe como auga os laberintos onde busco sonámbula o ronsel da música... “protect me from I want”.

A noite dorme dolorosamente calma e escura, podo ver cada pequena e estúpida estrela que hai no ceo.

O camiño que corro móvese a cada paso.

Precisariamos da cor vermella nas túas meixelas despois daquel primeiro bico, aínda que xa non signifique nada para ningún dos dous, porque ti esqueciches os camiños segredos que levaban ao río e eu fico demasiado lonxe do que ti queres ser. Pero lembrar é bonito e fai que me sinta atada á barriga dos cabalos de madeira, aos clicks descoloridos que quedaron enterrados na horta, á sesta que finxiamos ante a insistencia da túa avoa, que a botaba no cuarto do lado...